Na początku roku 1832, Bogdan Jański nie widząc dla siebie szans na powrót do kraju, postanowił pracować między Polakami, do czego zachętą była postać lidera emigracji Adama Mickiewicza. Mickiewicz świadom był organizacyjnego, duchowego i intelektualnego potencjału Jańskiego. Stąd wyznaczał mu ważne role w planie odrodzenia polskiej emigracji, a w konsekwencji – samej Polski. Wedle krążących wśród Zmartwychwstańców przekazów, miał tak powiedzieć do swych paryskich przyjaciół: „Jeśli praca nad katolicką odnową ma zapuścić korzenie wśród polskich emigrantów, jest tylko jedno rozwiązanie problemu: założyć nowy zakon, który emigranci będą mogli nazwać własnym i darzyć go szacunkiem jako po części stworzony przez nich samych. Potrzebujemy nowego zakonu. Jest to nasza jedyna nadzieja! Kto go zorganizuje? Ja jestem zbyt dumny. Plater jest za bardzo arystokratą, Zaleski jest za bardzo demokratą. Do tej pracy potrzebujemy świętego. Bogdan Jański jest tym człowiekiem!”.  

W 1835 roku Jański rozpoczął tworzenie Bractwa Służby Narodowej. Tak rozpoczęło się życie Jańskiego przesiąknięte duchem pokuty i modlitwy, oparte na zasadach życia zakonnego. Od roku 1836 Jański zdwoił starania o własną świętość: codzienna msza św., cotygodniowa spowiedź, częsta komunia św., umartwienia. Jański zawsze był gorąco przekonany o tym, że nie tylko duchowni, ale i świeccy są powołani do świętości. W 1839 r. mimo pogarszającego się stanu zdrowia wyjechał do Rzymu, gdzie miał podjąć studia teologiczne. Niestety mimo opieki, jaką go tam otoczono, Jański zmarł 2 lipca 1840 r. Wieczorem poprzedniego dnia wyspowiadał się, przyjął sakrament namaszczenia i Komunię świętą. Pochowano go na rzymskim cmentarzu św. Wawrzyńca, a na grobie napisano: „Tu spoczywa mający zmartwychwstać Bogdan Jański, pierwszy jawny pokutnik i apostoł polskiej emigracji we Francji”. Po prawie 116 latach jego prochy zostały przeniesione do kościoła Zmartwychwstańców w Rzymie przy via San Sebastanello.

Swoim uczniom przekazał przede wszystkim program odrodzenia religijnego i narodowego. Dążył bowiem do odnowienia i ożywienia dawnych stowarzyszeń, bractw i cechów przeróżnych profesji pod opieką polskich świętych patronów oraz do zakładania bardziej nowoczesnych towarzystw, warsztatów i szkół wyróżniających się wzajemną współpracą i oparciem działalności na Ewangelii. Widział też potrzebę odnowy życia zakonnego i parafialnego na wzór apostolskich wspólnot chrześcijańskich. Miał talent pedagogiczny, pasję dzielenia się wiedzą z innymi, opiekuńczy zmysł.

19 maja 2005 roku rozpoczął się proces beatyfikacji Bogdana Jańskiego.