W takiej to sytuacji społeczno-politycznego niepokoju Europy przyszedł na świat w dniu 26 marca 1807 roku w rodzinie szlacheckiej w posiadłości Lisowo opodal Grójca Bogdan Jański. Dzień jego narodzin zapisany był pod datą przypadającego wówczas liturgicznego dnia Wielkiego Czwartku przeżywającego tajemnicę ustanowienia Kapłaństwa i Eucharystii. Także ten dzień jako zapowiedź przyszłego Sługi Bożego konfiguruje z datą dnia poprzedniego, 25 marca, dniem obchodzonym w liturgii Kościoła jako Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny. Można by w tym dostrzec analogię jako zwiastuna wielkiego Syna Polskiego Narodu, a także założyciela Zgromadzenia zakonnego Ojców Zmartwychwstańców. Tak przeplatające się jego życie, wkomponowane w wydarzenia liturgiczne Kościoła, jest odpowiedzią na dostrzeżenie w jego historii znakó czasu. Także na chrzcie św. otrzymane imiona Teodor, Bogdan i Ignacy świadczyło o zatroskaniu jego rodziców o wstawiennictwo wielu patronów nad jego, co rozpoczynającym się życiem. Mając 6 lat rozpoczął naukę w szkole elementarnej w Pułtusku, a po jej ukończeniu wstąpił w progi szkoły średniej ojców Benedyktynów. Do kręgów jego zainteresowań, oprócz religii, podstawowych przedmiotów, należały języki nowożytne, jak i klasyka grecka i łacińska. Najbardziej jednak interesował się matematyką. To było oznaką jego wyjątkowej pamięci i wybitną zdolnością opanowywania bogactwa słów języków obcych, ale i matematycznych dedukcji. 28 lipca 1822 roku zdał egzamin kończąc Wojewódzką Szkołę O. Benedyktynów, zaliczaną do najlepszych szkół średnich ówczesnego Królestwa Polskiego. Ze względu na trudną materialną rodziców, przerwał studia i podjął pracę zarobkową jako nauczyciel języka polskiego, języków obcych i matematyki. Nadto, by wspierać swoje ubogie rodzeństwo udzielał korepetycji. Dwa lata później w 1824 roku rozpoczął w Warszawie studia z ekonomii i prawa. Tam zainteresowany badaniami statystycznymi, bardzo szybko dzięki swoim zdolnościom pozyskał uznanie środowiska akademickiego. Poprzez swoje naukowe badania, jak i promulgując potrzebę zniesienia pańszczyzny i uprzemysłowienia kraju, organizował wokół siebie ze znanych profesorów polskich grupę filozofów, ekonomistów i prawników w celu upowszechniania poprzez działalność dydaktyczno-społeczną formy odnowy ekonomicznej jak i religijnej Polaków. Poprzez wczytywanie się w prawdy Pisma św. stał się inspiratorem poglądów uzdrowienia gospodarczo-moralnego Ojczyzny na drodze przejmowania i urzeczywistniania zasad Ewangelii i prawd chrześcijańskich jako fundamentalnych koncepcji odnowy społeczno-moralnej rodaków. Do głównych jego myśli należało odtąd zniesienie feudalizmu i zaprowadzenie w kraju idealnej równości i sprawiedliwości społecznej, której wzór widział w ewangelicznej wspólnocie Kościoła pierwszych wieków. Poprzez swoją działalność w redakcjach warszawskich gazet publikował liczne artykuły zwłaszcza z ekonomii i statystyki. Uczestnicząc w wykładach na Wydziale Prawa i Administracji w Warszawie, tłumaczył z języków obcych, zwłaszcza z języka francuskiego kwestie ekonomiczne. W 1827 roku Jański finalizując swoją edukację na studiach obu wydziałów, zdobył wielkie uznanie jako niezwykle utalentowany prawnik i ekonomista. Dlatego niebawem w Warszawie rozpoczął praktykę adwokacką zwaną protektorską. Dzięki talentowi mowy i mądrości przemyśleń dał się poznać jako wybitny adwokat i obrońca potrzebujących pomocy prawnej biednych mieszkańców miasta Warszawy. 

W połowie roku 1828 Rada Politechniczna w Warszawie, ogłaszając konkurs na profesora Politechniki, oferowała wyjazd na dwuletnie stypendium naukowe do krajów Europy Zachodniej. Z tej oferty skorzystał Bogdan Jański pisząc konkursową rozprawę i z oceną bardzo dobrą nie tylko zostaje wysłany na studia zagraniczne do Paryża i Londynu, ale także otrzymał propozycję objęcia katedry handlowości przy Politechnice Warszawskiej po zmarłym profesorze J. Kuchniewiczu. 
18 października 1828 roku, mając zaledwie 21 lat, ale już jako profesor Politechniki Warszawskiej, rozpoczął swoją edukację w Paryżu na Sorbonie i w Collége de France. Ze względów na trudności finansowe pisał artykuły, recenzje, tłumaczył teksty, zwłaszcza wiele sławy przyniósł mu przekład na język francuski Konrada Wallenroda Adama Mickiewicza. Dla wsparcia edukacji Polaków kupował i wysyłał do Ojczyzny książki, narzędzia miernicze, a nawet mechanizm sceniczny dla budującego się w Warszawie Teatru Wielkiego. 28 sierpnia 1830 roku udał się Jański do Londynu, gdyż Anglia była kolebką nowoczesnego przemysłu i handlu. W tymże środowisku brytyjskich innowacji handlowo-ekonomicznych poznał wielu filozofów i naukowców, odwiedził wiele bibliotek, księgarń, korzystał z wykładów najwybitniejszych angielskich profesorów ekonomistów tamtejszej epoki. Dostrzegając jednak rozwój liberalizmu zaczął przewidywać, że w konsekwencji z niesprawiedliwego podziału dóbr kapitalizmu, opartego na egoizmie rządzących bogaczy, niebawem zaistnieje kryzys handlowy także i w nowo rozwijających się krajach Europy. Często wysuwał postulat zorganizowanej współpracy i równości społecznej, co jednoznacznie spotykało się z krytyką środowisk angielskich ekonomistów. Także podczas pobytu w Londynie opracowywał wykłady i podręczniki z dziedziny historii, geografii handlu i przemysłu oraz prawa handlowego. Tam dowiedział się o wybuchu powstania listopadowego. Jako 23 letni Polak podjął działalność na emigracji, aby otoczyć patriotyczną opieką swoich rodaków. Pragnął początkowo wrócić do Polski, jednak wracając 7 lutego 1831 roku z Londynu do Paryża na prośbę Rządu Narodowego wstąpił do tajnej paryskiej misji polskiej powstańczej emigracji stając się jednocześnie tajnym korespondentem powstania listopadowego na Zachodzie w randze kapitana. Poprzez swoją działalność charytatywną, publicystyczną, wykłady, skupiał wokół siebie wielu członków Wielkiej Emigracji. Tłumaczyl na język francuski Dziady i Księgi Narodu pielgrzymstwa Polskiego Adama Mickiewicza, a także dokonał pierwszego wydania Pana Tadeusza. Będąc bliskim przyjacielem Adama Mickiewicza oddziałowywał znacząco na środowisko polskiej emigracji. Stał się członkiem Towarzystwa Literatów Polskich, a w roku 1834 został pierwszym bibliotekarzem Polskiej Biblioteki w Paryżu. Ten okres jego pobytu w środowisku paryskiej emigracji był czasem jego wnikliwej refleksji na losem Ojczyzny i rodaków, a dostrzegając wielką potrzebę odnowy religijno-moralnej Polaków, sam dokonał świadomego wejścia na drogę procesu duchowej odnowy swego życia, powrotu do źródeł wiary, którą ukazywał swoim postępowaniem nie tylko rodakom, ale także i współczesnemu środowisku Paryża.