Wielkim wstrząsem społecznym w Europie była Rewolucja we Francji w roku 1789. Ona obaliła monarchię absolutną i zainicjowała próbą praktycznego ustanowienia rządów wolności i rozumu w skali państwowej. Europa doby oświecenia i romantyzmu stała się areną tych społeczno-politycznych przemian i zarazem pod wpływem dramatycznych i znaczących wydarzeń napoleońskiej kampanii Bonapartego, Kongresu Wiedeńskiego i nadchodzącej Wiosny Ludów rozwinęła się nowa refleksja filozoficzna dotycząca struktury państwa i społeczeństwa. Trzeba było odpowiedzieć na pytanie: Co dalej? Wśród wielu pytań o przyszłość Europy było i to: Jak można zachować doktrynę wiary i jej antropologiczny projekt zbawczy w kontekście realnej praktyki politycznej?

Filozoficzne i praktyczne oddzielenie naukowych projektów życia od projektów teologicznych posiało zwątpienie w jakiekolwiek teistyczne przekazy religijne i teologiczne uzasadnienie życia ludzkiego. Pojawiła się myśl, że nie jest pewne, czy Bóg w ogóle istnieje. Szukano dróg pogodzenia praw rozumu naukowego i praw rozumu teologicznego w sytuacji, gdy społeczne i filozoficzne podstawy wiary zostały zakwestionowane.